Φιλοσοφική Άσκηση «ΑΛΗΘΕΙΑ»: τι είναι;


Κυριακή, 27 Μαρτίου 2011

Ο φιλόσοφος


Ποιος είναι αλήθεια ο φιλόσοφος; Είναι απόκοσμος αναχωρητής, που λίγο τον αγγίζουν τα εγκόσμια, που λίγο νοιάζεται για τον κόσμο, που κοιτάζει απόμακρος τους αγώνες και τα πάθη των ανθρώπων;
Όταν μιλούμε για φιλοσοφία, τι έρχεται στο νου μας; Τι είναι εκείνο που σκεφτόμαστε, στο πρώτο άκουσμα της λέξης; Το δίχως άλλο, έχουμε να κάνουμε με ιδέες, με συναρμογές νοημάτων. Το ίδιο, όμως, μπορούμε να πούμε για την ποίηση, για τη λογοτεχνία, για μια μορφή επιστήμης. Ο τόπος των φιλοσοφικών ιδεών ποιος είναι, πού θα τις συναντήσουμε; Στο λόγο, στα κείμενα. Κι αν θέλουμε να τις αναγνωρίσουμε, πώς θα το πετύχουμε; Θα ανατρέξουμε στην ταυτότητα του συγγραφέα; Αυτό ναι, αν πρόκειται για φιλόσοφο που ξέρουμε. Αν όμως όχι; Τι είναι εκείνο που κάνει τη σκέψη φιλοσοφική, που της χαρίζει το πρόσωπο της Φιλοσοφίας, και την κάνει να ξεχωρίζει; 
Δυο πράγματα ξεχωρίζουν τη φιλοσοφική σκέψη: η ορμή για να γνωρίσει· και η γνήσια, η ανεπανάληπτη έκφραση.
Ο φιλόσοφος πασχίζει να μάθει, να σταλάξει δηλαδή στο λόγο, στη γλώσσα, το απόσταγμα της εμπειρίας. Παλεύει να ξεχωρίσει, να διαλέξει και να συνταιριάσει νοήματα· να τα εκφράσει με τρόπο που η φράση να μη δέχεται συμπλήρωμα, να θεωρείται ειπωμένη μια για πάντα. Ο φιλοσοφικός λόγος θέλει να είναι τελεσίδικος λόγος, η φιλοσοφική γνώση να είναι τελεσίδικη γνώση.
Το δεύτερο χαρακτηριστικό, εκείνο δηλαδή της έκφρασης, της ανεπανάληπτης έκφρασης, παραπέμπει στην ιδιοσυγκρασία του φιλοσόφου. Όσο κι αν οι λέξεις, η γλώσσα είναι κοινό κτήμα και εργαλείο των ανθρώπων, η φιλοσοφικότητα του λόγου, που έχει την πηγή της στο σώμα και την πείρα του φιλοσόφου, στην ιδιαίτερη ύπαρξή του, κάνει τη γλωσσική έκφραση μοναδική και αμίμητη. Κάθε φιλοσοφικό νόημα διεκδικεί την πρωτοτυπία καλλιτεχνήματος, την έμπνευση μουσικής σύνθεσης, ζωγραφικής παράστασης.  
                                                     Ι.Σ. Χριστοδούλου 

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου