Φιλοσοφική Άσκηση «ΑΛΗΘΕΙΑ»: τι είναι;


Τρίτη, 3 Ιουνίου 2014

Η Meriam στο Όρος των Ελαιών




Μια ερμηνεία του νόμου της Sharia οδήγησε δικαστήριο του Σουδάν, στα μέσα Μαΐου του 2014, στην καταδίκη της Meriam Yehya Abrahim σε θάνατο δι’ απαγχονισμού. Η Meriam κρίθηκε ένοχη για αποστασία από το Ισλάμ, επειδή αρνήθηκε να αποκηρύξει τη χριστιανική της πίστη. Ήταν έγκυος όταν καταδικάστηκε και φυλακίστηκε. Γέννησε, εν τω μεταξύ, και κρατείται στη φυλακή με το νεογέννητο βρέφος της και το πρώτο της παιδί, ηλικίας 20 μηνών. Ξένες κυβερνήσεις, μέχρι στιγμής, διετύπωσαν τις “ανησυχίες” τους για το γεγονός. Πιο έντονη, προς τιμήν τους, ήταν η αντίδραση των David Cameron, Ed Miliband, Nick Clegg, και Tony Blair. Ανθρωπιστικές οργανώσεις και ανεξάρτητοι πολίτες, ακόμα και στο Σουδάν, διαδήλωσαν τον αποτροπιασμό τους για την απόφαση του δικαστηρίου, την αγωνία τους για την τύχη της Meriam.
Δεν γράφω για να κρίνω την απόφαση του εν λόγω δικαστηρίου. Ούτε για να εξάρω τη μαρτυρική παρρησία και προσήλωση της Meriam στην πίστη της. Γράφω για να τονίσω την παγερή σιωπή εκ μέρους των Εκκλησιών ανά τον κόσμο: της Ορθόδοξης, της Καθολικής, της Διαμαρτυρόμενης κτλ. Ούτε ο Πάπας, ούτε κάποιος Πατριάρχης, ούτε άλλος επικεφαλής Χριστιανικού δόγματος εξέφρασαν άποψη. Ο Jesse Jackson, μόνο, και ο Αρχιεπίσκοπος του Canterbury, Justin Welby, κινήθηκαν ελάχιστα προς υποστήριξη της Meriam.
Κι όμως· μια νέα γυναίκα, μητέρα δύο βρεφών, ενδέχεται να χάσει τη ζωή της λόγω, και μόνο, της προσήλωσης στον Χριστιανισμό. Δεν είναι η πρώτη φυσικά. Εκατομμύρια πριν από αυτή, δυο χιλιάδες χρόνια τώρα, πλήρωσαν τη χριστιανική πίστη με τη ζωή τους. Οι μάρτυρες γιγάντωσαν τη θρησκεία, την έκαναν αυτό που είναι σήμερα. Η Εκκλησία τους τιμά, βεβαίως, είτε ονομαστικά είτε ανώνυμα, ανάλογα με τη σημασία που έδινε στην κάθε περίπτωση. Αναρωτιέμαι: χρειάζεται ακόμα ο Χριστιανισμός μάρτυρες; Σε αυτό οφείλεται η αδιαφορία των μεγαλοσχημόνων των διάφορων Εκκλησιών; Μήπως πρόκειται για αμηχανία; Μήπως τους συγκρατεί ο ευσεβής πόθος ότι δεν θα εκτελεστεί, τελικά, η ποινή της Meriam;
Και οι τρεις εκδοχές, για διαφορετικούς λόγους, δεν τιμούν τους ηγήτορες του Χριστιανισμού. Φυσικά, αρχηγέτες της Χριστιανικής πίστης, διαχρονικά, όχι μόνο έχουν αποδειχθεί κατώτεροι των περιστάσεων, όχι μόνο ελέγχονται γιατί προέκριναν τις πολιτικές τους υπεράνω οποιωνδήποτε άλλων σκοπιμοτήτων, αλλά, ανέκαθεν όπως και σήμερα, βάσιμα κατηγορούνται ως, τουλάχιστον, επιλήσμονες της αποστολής τους. Έτσι εξηγώ την παγερή τους αδιαφορία, εν προκειμένω, για τη Meriam, ενώ εκείνη προσεύχεται στο δικό της όρος των Ελαιών …
Ξέχασαν, προφανώς, ο Πάπας, οι Πατριάρχες, οι υπόλοιποι μεγαλόσχημοι Χριστιανοί, το παράδειγμα που έδωσε ο Ιησούς στο Όρος των Ελαιών, τότε. Υπάρχει μάλιστα, για το παράδειγμα αυτό, ολόκληρη θεωρία, που αναπτύσσεται στο Κατά Ιωάννην Ευαγγέλιο, στα κεφάλαια 17 και 18. Η θεωρία αυτή συνοψίζεται στην εξής αποστροφή: «οὓς δέδωκάς μοι, οὐκ ἀπώλεσα ἐξ αὐτῶν οὐδένα.» (18,9) Ο Χριστός είχε αγωνία για την τύχη των μαθητών του: «ὅτε ἤμην μετ᾿ αὐτῶν ἐν τῷ κόσμῳ, ἐγὼ ἐτήρουν αὐτοὺς ἐν τῷ ὀνόματί σου·» (17,12) Ήξερε ότι αποτελούσαν στόχο κι εκείνοι, εξαιτίας του: «καὶ ὁ κόσμος ἐμίσησεν αὐτούς, ὅτι οὐκ εἰσὶν ἐκ τοῦ κόσμου, καθὼς ἐγὼ οὐκ εἰμὶ ἐκ τοῦ κόσμου.» (17,14) Κι όταν κινήθηκαν απειλητικά οι διώκτες του εναντίον του, τους είπε: «εἰ οὖν ἐμὲ ζητεῖτε, ἄφετε τούτους ὑπάγειν·» (18,8).
Η τελευταία φράση είναι βρόγχος, σκέφτομαι, για εκείνους που ηγούνται του Χριστιανισμού. Ή θα έπρεπε να είναι. Και πριν ενδυθούν τα ατσαλάκωτα άμφια, θα όφειλαν να δοκιμάσουν αν αντέχουν το βάρος του «ἄφετε τούτους ὑπάγειν·». Ο όρος «ποιμένας», που διεκδικούν για λογαριασμό τους, έχει και το εξής νόημα: της θυσίας, αν χρειαστεί, για χάρη των προβάτων. Δεν άκουσα - ποτέ δεν έγινε στην ιστορία του Χριστιανισμού - να προσφερθεί κάποιος, για να ασκήσει πίεση έστω, και να πάρει τη θέση της Meriam στο θυσιαστήριο. Αν κάποιος ευαισθητοποιούνταν - ο Πάπας ή κάποιος Πατριάρχης - τότε θα ήταν, η στιγμή της παρέμβασης αυτής, κοσμογονική για τον Χριστιανισμό. Δεν υπάρχει, γι’ αυτή την ολιγωρία, καμία δικαιολογία: «εἰ μὴ ἦλθον καὶ ἐλάλησα αὐτοῖς, ἁμαρτίαν οὐκ εἶχον· νῦν δὲ πρόφασιν οὐκ ἔχουσι περὶ τῆς ἁμαρτίας αὐτῶν.» (Ιω. 15,22
Στην υψηλή πολιτική της θρησκείας, όμως, δεν συνηθίζονται τέτοιες πράξεις θαρραλέας αγάπης, μίμησης από ψυχής του Ιησού… Γι’ αυτό ο Χριστιανισμός, διαχρονικά και σήμερα, σε όποια του εκδοχή, έρχεται στο προσκήνιο περισσότερο για σκάνδαλα που βοούν στο βίο και την πολιτεία ιερωμένων. Κατά τα άλλα περιορίζεται σε τυπικές και ανώδυνες θρησκευτικές εκδηλώσεις.
Η Meriam, έτσι, έμεινε μόνη της «ἐν τῷ κόσμῳ», να προσφέρει την αγάπη στα βρέφη της, τα φυλακισμένα μαζί της. Από τον αποχαυνωμένο Δυτικό και Ανατολικό, επίσημο Χριστιανισμό, ούτε σε μήνυμα δεν της έστειλαν οι εκπρόσωποι της θρησκείας - της αγάπης - την αγάπη τους. Ποτέ της όμως, φαντάζομαι, δεν υπολόγισε σε αυτή. Ούτε ο Ιησούς, άλλωστε, στον αγαπητικό αυθορμητισμό του Πέτρου: «Κύριε, διατί οὐ δύναμαί σοι ἀκολουθῆσαι ἄρτι; τὴν ψυχήν μου ὑπὲρ σοῦ θήσω.…» (Ιω. 13,37)