Σχολή Ήρεμης Σκέψης

              Με δύο τρόπους μας αφορούν όλα στη ζωή, και ο θάνατος: όπως τα σκεφτόμαστε και όπως τα φανταζόμαστε. Και στις δύο περιπτώσεις δεν μας αφορά πραγματικά ο θάνατος. Όταν μας αφορά πραγματικά, ούτε να τον σκεφτούμε μπορούμε ούτε να τον φανταστούμε. Τότε τον ζούμε…             Πριν να τον ζήσουμε, πάντως, τα προκαταρκτικά του δηλαδή, της ερωτικότερης στιγμής της ζωής, που παραδίνεσαι άνευ όρων, είναι ωραίο παράδειγμα, για να καταλάβουμε πως μη φιλοσοφική σκέψη και φαντασία, που είναι το ίδιο, ξεγεννούν την πραγματικότητα, το παιδί που κυοφορεί εξαιτίας τους.             Αρχίζω με τη φαντασία. Ο θάνατος εμφανίζεται νωρίς στη ζωή του ανθρώπου. Φαντάζει όμως τότε, στη συνείδηση των παιδιών, ως ένα είδος απώλειας φυσικής. Όπως όλα που χάνουν τα παιδιά, τον ξεχνούν γρήγορα. Μεγαλώνοντας όμως, καθώς οι απώλειες συσσωρεύονται, και δι...

Το πιο παραγωγικό, ίσως, φιλοσοφικό ερώτημα, είναι εκείνο που διατυπώνεται ως εξής: «που βρίσκομαι;» Για να απαντήσω, θα αναγκαστώ να μιλήσω για τον χώρο, τον χρόνο, για τον εαυτό μου (να πω δηλαδή ποιος είμαι, τι κάνω, τι πρέπει να κάνω, τι θέλω, τι μου αρέσει), για τους άλλους, τι υπάρχει γύρω μου, τι σκέφτομαι για όλα αυτά…   Όσο δεν θέτω το ερώτημα αυτό, βρίσκομαι κάθε φορά εκεί που σκέφτομαι, δηλαδή δεν βρίσκομαι εκεί που βρίσκομαι! Δεν βρίσκομαι, δηλαδή, στον χώρο που βρίσκομαι, ούτε στον χρόνο, εκτός και κάνω κάτι συγκεκριμένο, ίσως ούτε και τότε… Αυτό που σκέφτομαι ως εαυτό μου, επίσης, δεν είναι αυτό που είναι εκεί που βρίσκομαι. Η αναφορά σε αυτό που είμαι είναι αφηρημένη, σε αυτό που κάνω επίσης, στο τι πρέπει να κάνω το ίδιο, στο τι θέλω ομοίως, στο τι μου αρέσει το ίδιο. Και οι άλλοι, όμως, δεν είναι αυτοί που είναι εκεί και τότε, αλλά αυτοί που σκέφτομαι ότι είναι. Κι αν σκεφτώ τι σκέφτομαι, όπως το κάνω τώρα, για όλα αυτά, θα καταλάβω ότι τα σκέφτομαι, και τίπ...