Η έννοια του αιτίου στη διάγνωση του ψυχολογικού πάθους: αποκάλυψη ή συγκάλυψη;
Η μεταφορά του σχήματος «αίτιο – αποτέλεσμα» στη διάγνωση και την πρόγνωση (ενδεχομένως) ψυχολογικών προβληματικοτήτων εγκυμονεί σοβαρά σφάλματα στην προσπάθεια ανάσχεσης - θεραπείας. Αναφέρομαι, εδώ, στα αποτελέσματα που έχει η υιοθέτηση του σχήματος αυτού στη συμβουλευτική διερεύνηση –παρέμβαση και στη σχέση συμβούλου και συμβουλευομένου τόσο στην περίπτωση της ψυχολογικής όσο και σε εκείνη της φιλοσοφικής συμβουλευτικής. Η οιονεί εξάρτηση του αποτελέσματος από μια εξωγενή αιτία, στερεί τη θέα του αιτίου που βρίσκεται μέσα στο αποτέλεσμα. Έτσι, όμως, στερούμε από το αποτέλεσμα τη σημασία που θα του δίναμε αν εντοπίζαμε την προσοχή μας στο εσωτερικό του ή στο ενδογενές αίτιο και, κατ’ επέκταση, στερούμε από το αποτέλεσμα τη σημασία που θα του δίναμε γενικότερα. Είναι σαν, ανάμεσα στον παρατηρητή και το αντικείμενό του, να παρεμβάλλεται το εμπόδιο του αιτίου, η διάγνωση φυσικά του οποίου δεν είναι διασφαλισμένη. Νομίζουμε, έτσι, ότι βρίσκουμε την αιτία, ενώ ούτε βρίσκουμε αυτή...