Σχολή Ήρεμης Σκέψης

Όγκος στο έργο σημαίνει κάτι: σημάδι στο στόχο και το τόξο τεντωμένο διαρκώς...             Ι.Σ. Χριστοδούλου

Μοιρασμένος ο κόσμος... Της ζωής απ' τη μια οι ληστές, όσοι ληστεύτηκαν από την άλλη...         Ι.Σ. Χριστοδούλου

Προτού σε βγάλει κείνη απ' τη δική της, βάζεις εσύ σ' αυτή την ιστορία σου... Πριν η ζωή σου βάλει τη φωνή της, της δίνεις χάρισμα την ειρωνεία σου...                   Ι.Σ. Χριστοδούλου

Τα μεσημέρια της ζωής μου η θάλασσά της αγριεύει... Άνεμος ψηλά που τη μαγεύει, να 'ρχεται μπρος μου, να γυρεύει κοχύλια μου που κράτησα δικά της, να λέει πως είναι τα παιδιά της...                               Ι.Σ. Χριστοδούλου

Λέξη τη λέξη. Ήχο τον ήχο. Μέρα τη μέρα. Οι λέξεις μου, οι ήχοι, η ζωή μου. Ήχοι και λέξεις η ζωή μου...              Ι.Σ. Χριστοδούλου

Ατσάλι της συνείδησης παλιό, στην κόψη του καιρού ακονισμένο, στων διλημμάτων τη φωτιά δοκιμασμένο, στο σώμα μου βαθιές πληγές ανοίγεις. Κάποτε, όμως,  θα στομώσεις. Τότε, που σώμα δεν θα μείνει να πληγώσεις... Μέσα στα χέρια μου  θα σπάσεις, κι όση απόμεινε ζωή δεν θα ταράξεις...                    Ι.Σ. Χριστοδούλου

...Κι ήλθε μια μέρα να μου θυμίσει "πόσες περάσαν;" να με ρωτήσει, μαζί μ' εκείνους που καρτερούν μέρες και νύχτες και με ρωτούν: "όσα περάσαμε για που τραβούν;" -"Όσα περάσαμε θα μας τραβούν, κι αν τα προφθάσουμε θα ξαναρθούν..."              Ι.Σ. Χριστοδούλου

Τότε που έλεγε "μαζί θα προχωρήσουμε", δεν έβλεπε τον δρόμο που έπαιρναν οι άλλοι, εκείνοι, που τον χτύπαγαν στον ώμο. Κι έμεινε πίσω να ψελίζει: "μαζί θα προχωρήσουμε"... Μετά κατάλαβε: "μαζί" κανείς δεν "προχωρεί"... Αν είναι κάποτε  να προχωρήσεις, ν' ακούς καλά τα βήματά σου, τα χνάρια σου να βρεις μπροστά σου...                      Ι.Σ. Χριστοδούλου

Εκείνοι, που θελήσαν να τον πείσουν, πως η ζωή του  έχει κανόνες πως έχει όρια στενά, απέραστα, απαραβίαστα και απροσπέλαστα, καλά βολεύτηκαν χωρίς κανόνες, χωρίς τα όρια και τους στρατώνες, κει που τον έκλεισαν και τον ξεγέλασαν και τον ρημάξανε και τον προσπέρασαν...                    Ι.Σ. Χριστοδούλου

Θαρρείς και την ανάσα μου κρατώ, σαν νιώθω την αλήθεια να ζυγώνει... Μην τύχει και τρομάξει και μου φύγει, και πάλι στις ανάσες μου πνιγώ...                                 Ι.Σ. Χριστοδούλου

Τα πιο ωραία της ζωής ταξίδια κείνα που κάνουμε μονάχοι, προτού να βρούμε στις ακτές μας να μας προσμένουν μύριοι βράχοι...                                  Ι.Σ. Χριστοδούλου

Γερνούν από την ποίηση οι άνθρωποι, από τις λέξεις... Προτού από την ώρα ωριμάζουν... Μα αν θες της ποίησης να μάθεις την αξία, των λέξεων, τη φλογισμένη σημασία, δες πόσο οι άνθρωποι γερνούν πιο γρήγορα χωρίς τους...                        Ι.Σ. Χριστοδούλου

Η βροχή σταμάτησε, τα περιστέρια σηκωθήκαν πάλι στον αέρα, κι ο ουρανός, ακόμα, ζωγραφισμένος με σύννεφα. Πίσω ζωή, μπροστά ζωή. Η βροχή ξανάρχισε...                      Ι.Σ. Χριστοδούλου

Το μαύρο σαν κοιτούν του ουρανού, αντί για τ' άστρα, το φεγγάρι, το μαύρο τους σκοτάδι της ψυχής βγαίνει στον κόσμο  κι ό,τι πάρει...                  Ι.Σ. Χριστοδούλου

Δες, δες πως σμίγουνε τα σύννεφα· όμοια οι ζωές μας... Και μετά χωρίζουνε...τα σύννεφα...                              Ι.Σ. Χριστοδούλου                                               

Είμαι αυτό που ποτέ δεν θα μάθεις. Είσαι αυτό που ποτέ δεν θα ξέρω... Μόνο αν ήξερα ποιος είμαι, μόνο αν ήξερες ποιος είσαι... Θα παραμέριζα... για να περάσεις. Θα παραμέριζες... για να περάσω. 'Ενας ακόμα, ιδανικός, ορισμός για τον Άνθρωπο... Δεν έχει σημασία. Σπανίως μεγαλώνουν οι άνθρωποι...                                 Ι.Σ. Χριστοδούλου

O Αιώνας των Φώτων, ο Ευρωπαϊκός Διαφωτισμός, είναι εποχή που άνοιξε μέσα στον 18 ο αιώνα, και την απήχησή της βιώνουμε ακόμα σήμερα. Ο Ιμάνουελ Καντ, Γερμανός φιλόσοφος που έδρασε εκείνη την εποχή, θέλησε, μ’ ένα δάνειο από τον Οράτιο, να ερμηνεύσει τον όρο «διαφωτισμός»: Sapere aude ! Τόλμησε να γνωρίσεις . Έτσι, περίπου, απάντησε στο ερώτημα «τι είναι διαφωτισμός», που έθετε, σε μια υποσημείωση ενός άρθρου του κάποιος συγκαιρινός του, και πρόσθετε ότι πρόκειται για ερώτημα σχεδόν τόσο σημαντικό, όσο το ερώτημα «τι είναι αλήθεια». Τόλμη να γνωρίσει, και αγωνία για την αλήθεια, είχε ένας Γάλλος της εποχής, ο σημαντικότερος ίσως Διαφωτιστής, ο Denis Diderot . Για να γνωρίσουμε τον σημαντικό στοχαστή, εύγλωττη είναι η άποψη της επίσημης γαλλικής αστυνομίας γι’ αυτόν. «Είναι ένα παιδί γεμάτο πνεύμα αλλά εξαιρετικά επικίνδυνο. Εισήχθη στον πύργο του φρουρίου της Vincennes στις 24 Ιουλίου του 1749, αφέθηκε από εκεί ελεύθερος και παρέμεινε φυλακισμένος στο φρούριο με εντολή της 21 ης τ...

Στο νου σαν αναδεύονται οι λέξεις, το νιώθεις τότε, κάτι συμβαίνει. Σε ξεπερνάει, προφανώς. Δεν εξαρτάται από σένα. Δουλεύει μυστικά, κρυφά, συνεσταλμένα. Κι εσύ, τι κάνεις; Θα 'ρθει η φράση, δεν θα 'ρθεί; Να περιμένεις; Ή να χιμίξεις μπρος και να τ' αρπάξεις; Το νόημα, θέλω να πω, να το δαμάσεις; Χαρτί και πένα περιμένει. Τότε μερώνει και σωπαίνει... Ξαπλώνει στο χαρτί και ξανασαίνει!                 Ι.Σ. Χριστοδούλου

Αβέβαιο το τέλος, δυσανάγνωστο, ενός καιρού μισού, που παραπαίει. Μην πάψεις, μόνο, να μιλάς... Κι ο ήχος συντροφιά σου, της μιλιάς σου...                 Ι.Σ. Χριστοδούλου

Των λέξεων η θάλασσα φουσκώνει, κι ο άνεμος που έρχεται από μέσα -άλλοι θα πούνε από πάνω - αλύπητα τη γλώσσα να λακτίζει. Απ' όσα λες, να εννοείς περισσότερα, και περισσότερα ακόμα... Ακόμα ένας ορισμός της ποίησης...                                       Ι.Σ. Χριστοδούλου  

Ο άνεμος, που φυσά καλοκαίρι... Στο διάβα του καρδιές σκυφτές. Κι αυτός ο θόρυβος κλαυτός, πνιχτός... Του ανέμου, που φυσά καλοκαίρι, της ζωής που μουγκρίζει, στης περίστασης μέσα το χέρι... Ο άνεμος, που φυσά καλοκαίρι...                Ι.Σ. Χριστοδούλου

Δεν είναι που δεν ξέρεις την αλήθεια... Είναι που κάνεις πως δεν την ξέρεις. Και πόσο γίνεσαι, στ' αλήθεια, πειστικός στον εαυτό σου...               Ι.Σ. Χριστοδούλου

Απ' τα χτυπήματα το πιο σκληρό το τελευταίο... Τ' άλλα περνούν, αν τα αφήσεις! Αν μέσα σου την πόρτα δεν τους κλείσεις, κεριά να γίνουν  αναμμένα, που θα σε σβήσουν, προτού σβηστούν...                  Ι.Σ. Χριστοδούλου

Αν είναι για τη ζωή μην ανησυχείς... Πάντα αλλάζει πρόσωπο ή, έστω, κάποιο χαρακτηριστικό του προσώπου... Προτού προλάβεις να χαρείς ή να θλιβείς για πολύ... Τίποτα έτσι, στη ζωή, δεν είναι πολύ...              Ι.Σ. Χριστοδούλου

Φως της ημέρας καινούργιο, εικόνες νέες του ίδιου κόσμου διψούν τα μάτια μου να δουν εντός μου...             Ι.Σ. Χριστοδούλου

Οι γενικοί εχθροί είναι πάντα πιο βολικοί. Πιο εύκολα δικαιολογείσαι ότι έχασες, στη μάχη σου την άνιση μαζί τους. Προσφέρονται, βεβαίως, για μαζικές διαδηλώσεις, για ιαχές και συνθήματα, για γνωριμίες, γιατί όχι, στα χαρακώματα του αγώνα... Χαμογελούν οι γενικοί εχθροί, η παγκοσμιοποίηση ας πούμε, και οι "Οκτώ" ή όσοι άλλοι, οι μεγάλοι: "Εμείς για σας φροντίζουμε, ανόητοι, κι εσείς δεν καταλάβατε σταλιά!" Χαμογελούν οι γενικοί εχθροί, και μας οικτείρουν εν κρυπτώ, που δεν ασχοληθήκαμε νωρίτερα με τους συγκεκριμένους, τους άμεσους εχθρούς μας... Όπως το έκαναν Εκείνοι, και μεγάλωσαν και γιγαντώθηκαν... Κι αν το καλοσκεφτούμε, έτσι είναι. Γιατί ποτέ δεν ζήτησαν εκείνοι άλλοι να τους βοηθήσουν να πετύχουν. Τους έκαναν στην άκρη όλους, εξ αρχής... Και τώρα εμάς, τους παγκοσμιοποιημένους διαδηλωτές, τους πιο σκιώδεις των ανθρώπων... ...Στον πόλεμο που δεν σταμάτησε ποτέ, σε άνθρωπο ανάμεσα και άνθρωπο, κερδίζουν οι συγκεκριμένοι σκοπευτ...

Ο κόσμος δεν θα σωθεί. Θα καταποντιστεί κάποια στιγμή. Κι ο τελευταίος πίνακας, του τελευταίου ζωγράφου, που θα θελήσει να εξηγήσει την καταστροφή του κόσμου, θ' απεικονίζει τον ύστατο, παιδικό μορφασμό του "μεγάλου" ανθρώπου: κλάμα μαζί και γέλιο κι ένα βλέμμα λειψό. Ένα παιδί θα χαλάσει τον κόσμο, από πείσμα, που δεν το άφησαν ν' αρπάξει και το τελευταίο γλυκό απ' το κουτί του κόσμου...                           Ι.Σ. Χριστοδούλου

Τι που θα γίνει και δεν το ξέρεις; Φως την ημέρα, τη νύχτα σκότος... Δες στην ψυχή σου, ίδιο ζευγάρι: από το φως πας στο σκοτάδι, κι απ' τη λιακάδα στην καταιγίδα... Αύριο πάλι ίδιο ταξίδι, με οδηγό σου μιαν ηλιαχτίδα...            Ι.Σ. Χριστοδούλου

Τα κίτρινα φύλλα, τα άλλοτε πράσινα... Φύλλα κι αυτά, κίτρινα φύλλα...             Ι.Σ. Χριστοδούλου

Γνωρίζουμε λίγα για τα φύλα. Ανέκαθεν. Όσα επιστημονικά, μεταφυσικά ή απλώς στοχαστικά διατυπώθηκαν κατά καιρούς για τα φύλα, στο επίπεδο της διάγνωσης ιδιαίτερων  χαρακτηριστικών του κάθε φύλου, επιβεβαιώνουν απλώς την άγνοιά μας. Παντοειδείς ιδέες, μεταφυσικές όπως είπα, περί της ουσίας δηλαδή των φύλων, βιολογίζουσες και  κοινωνιολογίζουσες, επιστημονικές υποτίθεται, πολιτικοειδείς, αφοριστικές ως καθημερινής χρήσης ιδέες, συσκοτίζουν, μάλλον, παρά φωτίζουν τη σκέψη για τα δύο φύλα. Μάλιστα, στο στάδιο που βρισκόμαστε σήμερα, του ανθρώπινου πολιτισμού εννοώ, η γνώση για τα φύλα μοιάζει ισχνότερη από κάθε άλλη, δεδομένης της ανάπτυξης των επιστημών και της σκέψης. Εικασίες γίνονται, υποθέσεις βάσιμες υπάρχουν, αλλά όχι αρκετά βάσιμες, για να γίνουν βεβαιότητες, και μάλιστα αυτονόητες και κοινώς αποδεκτές. Την αμηχανία για το ζήτημα, δείχνει η ανάγκη να διαχωρίζουμε ακόμα τα φύλα, στη βάση της απόστασης που, υποτίθεται, ακόμα τα χωρίζει, σε διαπροσωπικό και κοινωνικό επίπεδο...

Η πλάνη: πιο πειστική από την αλήθεια...

Η αλήθεια μπορεί, όταν είναι αλήθεια! Δεν μπορεί, όταν δεν είναι...