Αναρτήσεις

Benjamin Constant: Περί της Θρησκευτικής Ελευθερίας

Γνωστός υπέρμαχος του φιλελευθερισμού, ο Constant γεννήθηκε το 1767  και πέθανε το 1830. Ένα από τα σημαντικά κείμενα, που αφιέρωσε στην ελευθερία, έχει τίτλο Περί της θρησκευτικής ελευθερίας. Ρεαλιστής, ακριβολόγος αλλά και ευαίσθητος, και γλαφυρός, ο Constant, με αφορμή την πολιτική πραγματικότητα του καιρού του, μίλησε για το θρησκευτικό συναίσθημα, για τη φύση του, αλλά και για την τύχη του, ανάμεσα στις συμπληγάδες της πολιτικής διαπάλης. Το ισχύον σύνταγμα, έγραφε για το σύνταγμα του καιρού του στη Γαλλία, επέστρεψε στη μόνη εύλογη αντίληψη αναφορικά με τη θρησκεία: αυτή της καθιέρωσης της θρησκευτικής ελευθερίας χωρίς διάκριση, χωρίς προνόμια, χωρίς ακόμα καμία υποχρέωση των ατόμων να δηλώσουν την προτίμησή τους προς ένα συγκεκριμένο δόγμα, αρκεί να τηρούν αμιγώς νομικούς εξωτερικούς τύπους. Αν η θρησκεία ήταν πάντα απόλυτα ελεύθερη, θα αποτελούσε, πίστεψε ο Constant, αντικείμενο σεβασμού και αγάπης. Θα ήταν τελείως αδιανόητος ο αλλόκοτος φανατισμός που την καθιστά καθεαυτή ...

Τόσα, όσα!

Εικόνα
 

Εύη Ζορπίδου, "Mια φιλοσοφική αυτοβιογραφία ή νέος λόγος περί μεθόδου (Ι. Χριστοδούλου, "Φιλοσοφία είναι…")"

Εικόνα
ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΣΤΗ ΦΙΛΟΣΟΦΙΚΗ ΕΤΑΙΡΕΙΑ ΚΥΠΡΟΥ 06/04/2023 Κατ’ αρχάς, θα ήθελα να ευχαριστήσω θερμά τον αγαπητό κ. Κλείτο Ιωαννίδη, Πρόεδρο της Φιλοσοφικής Εταιρείας Κύπρου, για το   βήμα και την ευκαιρία που μου έδωσε να μιλήσω σήμερα ενώπιόν σας, κυρίως όμως τον ίδιο τον συγγραφέα, καθηγητή Φιλοσοφίας και φίλο, Γιάννη Χριστοδούλου, που με εμπιστεύτηκε να παρουσιάσω σήμερα το βιβλίο του, με τίτλο «Φιλοσοφία είναι…».   Ελπίζω να σταθώ αντάξια των προσδοκιών τους. Το εγχείρημα, βέβαια, αυτό δεν είναι καθόλου εύκολο, ειδικότερα όταν απευθύνεσαι σε ένα κοινό εξοικειωμένο με τη φιλοσοφική σκέψη και λόγο και, κυρίως,   όταν καλείσαι να παρουσιάσεις ένα βιβλίο φιλοσοφίας, πόσο μάλλον το βιβλίο φιλοσοφίας του Γιάννη. Ο τίτλος της παρουσίασής μου είναι: «Γιάννη Χριστοδούλου, μια φιλοσοφική αυτοβιογραφία ή νέος λόγος περί μεθόδου». Διευκρινίζω: στην πραγματικότητα δεν θα παρουσιάσω το βιβλίο του Γιάννη, αλλά την αντίληψή μου γι’ αυτό. Θα επιχειρήσω, εν προκειμένω, να παρουσιάσω τις ...

Francois Poulain de la Barre, "Για την ισότητα των δύο φύλων"

Πρόκειται για σημαντικό και δυσεύρετο κείμενο. Επιμελήθηκα τη - δίγλωσση  - έκδοσή του στα ελληνικά το 1998. Εκδόθηκε το 1673, και έχει τίτλο «Για την ισότητα των δύο φύλων». Το έγραψε κάποιος νεαρός Γάλλος, μόλις στα εικοσιπέντε του χρόνια. Είναι το πρώτο κείμενο που γράφτηκε για το θέμα αυτό, το άλλοτε σημαντικό και άλλοτε ασήμαντο, ανάλογα με την εποχή.  Ο  Francois  Poulain de la Barre, ο συγγραφέας του βιβλίου, γεννήθηκε το 1647, τρία χρόνια πριν πεθάνει ο Descartes. Στα εικοσιπέντε του χρόνια, κιόλας, είχε αφομοιώσει το πνεύμα του ορθού λόγου και πέρασε στην πράξη. Σα να συνόψιζε ολόκληρο το πρώτο κεφάλαιο του καρτεσιανού Λόγου περί της μεθόδου, γράφει πως η καλύτερη στιγμή, για όσους επιθυμούν να αποκτήσουν μια στέρεη γνώση, “είναι να αμφιβάλλουν αν τους δίδαξαν σωστά, και να θελήσουν να ανακαλύψουν μόνοι τους την αλήθεια.” Οι ποιότητες που πρέπει να διακρίνουν τη γνώση, είναι η σαφήνεια και η ευκρίνεια. Για να επαληθεύσει και να δικαιώσει την καινού...
Εικόνα
 
Εικόνα
 

Ακόμα του Πολυτεχνείου μια επέτειος... (14 Νοεμβρίου 2014 … 17 Νοεμβρίου 2021)

17 Νοεμβρίου του ’73... Στην Αθήνα της Χούντας, η νύχτα είδε το αποκορύφωμα των σφαγών και των εκκαθαρίσεων του διαρκούς χουντικού σκότους... Το σκότος καλύπτει όλες τις ιστορικές νυχτερινές σφαγές: του Αγίου Βαρθολομαίου (24/08/1572), της "Νύχτας των Κρυστάλλων" (09/11/1938). Τέτοιες νύχτες έχουν, για κάθε σκεπτόμενο άνθρωπο, ιδιαίτερη συμβολική, και όχι μόνο, αξία. Οι πολίτες στην Ελλάδα, το 1973, έβλεπαν να ξεδιπλώνεται το σχέδιο της Χούντας για τη νομιμοποίησή της. Έγινε το δημοψήφισμα της 29ης Ιουλίου για τη μετατροπή του Συντάγματος σε Προεδρική Κοινοβουλευτική Δημοκρατία και, λίγο πριν τα γεγονότα του Πολυτεχνείου, είχε σχηματιστεί κυβέρνηση - παρωδία υπό τον Σπύρο Μαρκεζίνη, η οποία έπεσε μετά τα γεγονότα του Πολυτεχνείου. Για τα γεγονότα των ημερών εκείνων, του Πολυτεχνείου, τώρα πια, γνωρίζουμε πολλά. Ξέρουμε ότι η συγκεκριμένη αντίδραση, φοιτητών κυρίως, δεν ήταν οργανωμένη. Η επίσημη αριστερά, φερειπείν, δεν είχε κάνει οποιοδήποτε σχεδιασμό και επ’ ουδενί είχε τον...