"ΑΛΗΘΕΙΑ", 38

Στο νου σαν αναδεύονται οι λέξεις,

το νιώθεις τότε,

κάτι συμβαίνει.

Σε ξεπερνάει,

προφανώς.

Δεν εξαρτάται από σένα.

Δουλεύει μυστικά, κρυφά,

συνεσταλμένα.

Κι εσύ, τι κάνεις;

Θα 'ρθει η φράση,

δεν θα 'ρθεί;

Να περιμένεις;

Ή να χιμίξεις μπρος και να τ' αρπάξεις;

Το νόημα, θέλω να πω, να το δαμάσεις;

Χαρτί και πένα περιμένει.

Τότε μερώνει

και σωπαίνει...

Ξαπλώνει στο χαρτί

και ξανασαίνει!

                Ι.Σ. Χριστοδούλου