Ο εμφύλιος των φύλων
Γνωρίζουμε λίγα για τα φύλα. Ανέκαθεν. Όσα επιστημονικά, μεταφυσικά ή απλώς στοχαστικά διατυπώθηκαν κατά καιρούς για τα φύλα, στο επίπεδο της διάγνωσης ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του κάθε φύλου, επιβεβαιώνουν απλώς την άγνοιά μας. Παντοειδείς ιδέες, μεταφυσικές όπως είπα, περί της ουσίας δηλαδή των φύλων, βιολογίζουσες και κοινωνιολογίζουσες, επιστημονικές υποτίθεται, πολιτικοειδείς, αφοριστικές ως καθημερινής χρήσης ιδέες, συσκοτίζουν, μάλλον, παρά φωτίζουν τη σκέψη για τα δύο φύλα. Μάλιστα, στο στάδιο που βρισκόμαστε σήμερα, του ανθρώπινου πολιτισμού εννοώ, η γνώση για τα φύλα μοιάζει ισχνότερη από κάθε άλλη, δεδομένης της ανάπτυξης των επιστημών και της σκέψης. Εικασίες γίνονται, υποθέσεις βάσιμες υπάρχουν, αλλά όχι αρκετά βάσιμες, για να γίνουν βεβαιότητες, και μάλιστα αυτονόητες και κοινώς αποδεκτές. Την αμηχανία για το ζήτημα, δείχνει η ανάγκη να διαχωρίζουμε ακόμα τα φύλα, στη βάση της απόστασης που, υποτίθεται, ακόμα τα χωρίζει, σε διαπροσωπικό και κοινωνικό επίπεδο...
Η διαφορά είναι πως οι ζωές των ανθρώπων σμίγουν ή χωρίζουν επειδή έτσι πρέπει να συμβεί. Πες το μοίρα, κισμέτ, θεό ή αγαθό, πες το όπως θες, αλλά οι άνθρωποι επιλέγουν να σμίγουν ή να χωρίζουν, ακόμη κι αν η επιλογή είναι σε μεγάλο βαθμό προκαθορισμένη από την ίδια τη ζωή ή την αγάπη. "Δεν σμίγουνε τυχαία των ανθρώπων οι ζωές" λέει ένα πολύ όμορφο τραγούδι, σε αντίθεση με τα σύννεφα. Κι ο χωρισμός τους καθορίζεται και από τους δύο. Δεν είναι απαραίτητο να είναι απόλυτη η απομάκρυνση των ανθρώπων, μόνο όταν δεν μπορούν να αντέξουν την εγγύτητα...
ΑπάντησηΔιαγραφή