Ο εμφύλιος των φύλων
Γνωρίζουμε λίγα για τα φύλα. Ανέκαθεν. Όσα επιστημονικά, μεταφυσικά ή απλώς στοχαστικά διατυπώθηκαν κατά καιρούς για τα φύλα, στο επίπεδο της διάγνωσης ιδιαίτερων χαρακτηριστικών του κάθε φύλου, επιβεβαιώνουν απλώς την άγνοιά μας. Παντοειδείς ιδέες, μεταφυσικές όπως είπα, περί της ουσίας δηλαδή των φύλων, βιολογίζουσες και κοινωνιολογίζουσες, επιστημονικές υποτίθεται, πολιτικοειδείς, αφοριστικές ως καθημερινής χρήσης ιδέες, συσκοτίζουν, μάλλον, παρά φωτίζουν τη σκέψη για τα δύο φύλα. Μάλιστα, στο στάδιο που βρισκόμαστε σήμερα, του ανθρώπινου πολιτισμού εννοώ, η γνώση για τα φύλα μοιάζει ισχνότερη από κάθε άλλη, δεδομένης της ανάπτυξης των επιστημών και της σκέψης. Εικασίες γίνονται, υποθέσεις βάσιμες υπάρχουν, αλλά όχι αρκετά βάσιμες, για να γίνουν βεβαιότητες, και μάλιστα αυτονόητες και κοινώς αποδεκτές. Την αμηχανία για το ζήτημα, δείχνει η ανάγκη να διαχωρίζουμε ακόμα τα φύλα, στη βάση της απόστασης που, υποτίθεται, ακόμα τα χωρίζει, σε διαπροσωπικό και κοινωνικό επίπεδο...
Πολύ όμορφο, αλλά πολύ μελαγχολικό. Πολύ ενδιαφέρον θα ήταν να μάθαινε κανείς ποια ήταν η πηγή της έμπνευσης, ποιο γεγονός στάθηκε τόσο μελαγχολικό. Πολύ θα ήθελα επίσης κάτι πιο φωτεινό (χωρίς να θεωρηθεί κάποιου είδους "παραγγελιά"). Απλώς επειδή η ζωή ΔΕΝ είναι μόνο πόνος, όπως πίστευε ο Σοπενχάουερ, αλλά και ομορφιά και χαρά και ανόθευτη ευτυχία (έστω κι αν είναι μόνο στιγμές αυτή)...
ΑπάντησηΔιαγραφήΚοίτα το χέρι μου!
ΑπάντησηΔιαγραφήΜεσ την παλάμη μου ένας χειμώνας κοιμάται!